بسم الله الرحمن الرحیم
◽️
سخن گفتن درباره بزرگان اهل معنا بسیار دشوار است؛ چراکه از یک سو، شخصیت آنان، والاتر از آن است که هر کسی توان شناخت آنان را داشته باشد و از سوی دیگر، الفاظ و عبارات توان ترسیم و انتقال ویژگیهای آنان را ندارد. چگونه میتوان با چند جمله، شخصیت بزرگ عالم ربانی، عارف کامل، سالک مجذوب، عبد صالح خدا، آیتالله سید حسین یعقوبی قائنی ـرضواناللهتعالیعلیه ـ را به رشته تحریر درآورد و حالات معنوی او را ملموس نمود؟!
نادرهای که از ابتدای جوانی با شور و عشق الهی، چشم از هر دو جهان فرو بست و قدم در راه خدا گذاشت و جز رضای خدا به هیچ چیز توجه ننمود؛ آن که در پرتو لطف و عنایت اهلبیت اطهار(ع) با شور و دلباختگی از همه چیز گذشت و پا بر روی خودیت» خویش نهاد تا به منزل مقصود رسید و کمالِ مطلوبِ اولیای الهی را درک کرد.
چگونه میتوان از کسی گفت که عمر پر برکتش را با یقین و معرفت، خالصانه به بندگی گذراند، و انسانی شد، با جلوههایی که نشانگر عبودیت محض بود؟! آن کس که با عنایت خداوند متعال، چنان سلوک کرد و راه پیمود که در میان عالمان شیعه، یکی از نمونههای عینی و مصادیق مثالزدنی اهل معرفت شد.
از هر زاویه به شخصیت او نگاه میکنیم و به هر بعد از ابعاد وجودی وی مینگریم، آسمانی از عظمت و دریایی از عجایب میبینیم که نوادر روزگار کمتر به آن دست یافتهاند.
اما چه چاره که:
آب دریا را اگر نتوان کشید هم به قدر تشنگی باید چشید
(ادامه دارد)
درباره این سایت